Blog normal e corrente

2011-07-29T18:37:00.010+02:00

Foto tomada na librería Altaïr de Barcelona.

O libro que se ve en primeiro plano é The Home of the Blizzard, de sir Douglas Mawson, que narra a experiencia da Expedición Australiana que el comandaba; mentras que o do fondo é un libro colectivo editado por geoplaneta sobre a Expedición Transantártica de Ernest Shackleton (Shackleton, la Odisea de la Antártida); diferentes expedicionarios, diferentes expedicións, e sen embargo a fotografía de portada é a mesma. Curioso, ¿non?
Non sei o suficiente do asunto para explicar definitivamente por qué se da este erro (ou, dito doutra maneira, saber quén aparece na fotografía e por tanto quén se confundiu ó edita-lo libro), pero creo que entendo de onde puido vir:
O autor da foto é coñecido, e trátase do máis claro nexo común entre ambas expedicións (tal vez non o único): Frank Hurley, un fotógrafo australiano que participou primeiro na expedición do seu compatriota Mawson e anos despois foi contratado por Shackleton para embarcarse con el no Endurance.
A escritora Caroline Alexander, unha autoridade mundial en canto a Shackleton, retrata a Hurley (no seu libro Atrapados en el Hielo, que por certo é o outro libro que se ve ó fondo) como un home moi práctico e capaz, e un fotógrafo moi hábil e tan comprometido co seu traballo que era quen de escalar montañas ou subirse ós mástiles do barco cargado co seu pesado equipo para conseguir boas panorámicas.
Sen embargo, tamén era bastante tramposo: editaba os negativos, constantemente variaba o fondo das súas fotografías para colocar ceos espectaculares, etc.
Pero, ademáis diso (que supoño que non deixa de ser parte do traballo do fotógrafo), podía ser tamén moi inexacto cando lle conviña en canto ó momento que estaba a retratar: existe por exemplo unha fotografía moi coñecida, que en ocasións se identifica, erróneamente según Alexander, como a despedida dos náufragos en Illa Elefante ós seus compañeiros de expedición que embarcaban no bote auxiliar James Cairn para volver á civilización e pedir axuda; e noutras ocasións, tamén erróneamente, co momento final do rescate da expedición. En realidade, según Alexander, trátase dunha máis dentro dunha serie de imaxes que Hurley tomou durante os preparativos da singladura do Cairn, pero probablemente os homes embarcados no bote da imaxe (por certo, creo recordar que non era o Cairn, senón o Dolly Docker) soamente iban a comprobar as correntes á saída da bahía ou algo así, e volverían ó campamento como moito ó día seguinte. Os erros foron provocados polo fotógrafo: nas súas xiras de conferencias, detectou que o público tiña curiosidade polo momento da botadura do Cairn, e como non tiña a imaxe precisa, decidiu utilizar esa, difuminando as formas do bote na distancia para que parecese que era o Cairn, en lugar do Dolly Docker.
Así que todo o bon que tiña Hurley como fotógrafo o perdía en canto a arquivista, ou memorialista: contaba a historia da maneira que máis fose a gustar ó público, e con unhos ceos espectaculares de fondo, e probablemente agora mesmo esté deixándome levar pola mesma falta de precisión que lle achaco a Hurley, pero estoume imaxinando o seu archivo como un lío descomunal de fotografías recortadas ou editadas, negativos descolocados e con un título que non se correspondía coa escena, un lío tal que o pobre traballador da editorial que quixo buscar unha foto para facer a portada nin siquiera foi quen de saber de qué expedición era a imaxe que finalmente escolleu.

Cambridge Footlights

2011-05-10T10:38:00.011+02:00

Buscando información o outro día sobre David Mitchell (o de Mitchell & Webb), leín na Wikipedia que na súa época de estudiante fora presidente de Cambridge Footlights.
Footlights é o grupo amateur de teatro da Universidade de Cambridge, e para ser un grupo amateur e estar radicado nunha universidade tan prestixiosa coma Cambridge (á que a xente, en teoría, iría a estudiar sesudas carreiras para acabar en Downing Street), é enorme a cantidade de humoristas e actores que pasaron por él, dame a sensación de que muito maior que en calquer outra compañía similar.
Polo de pronto, o que me chamou a atención cando leín sobre Mitchell (perdón, Mitchell) é que unhos días antes leera exactamente o mesmo de Richard Ayoade (ademáis, resulta que teñen prácticamente a mesma idade, así que chegaron a coincidir nalgunha montaxe); e sabía que antes ca eles, pasara polo Footlights a principios dos 80 o grupo de Stephen Fry, Hugh Laurie e Emma Thompson; e antes incluso, unha parte dos Monty Phyton.
Estes eran soamente os exemplos que tiña na cabeza, sin facer a trampa da Wikipedia, e tal vez non impresionen a naide, pero chamáronme a atención o suficiente como para que mirase na web do grupo e me puxese a leer a lista completa de antiguos alumnos de Footlights.
Impresionante, extensísima; a modo de exemplo, poido facer un pequeno recorrido pola súa historia, e contando soamente os que coñezo sin facer trampa: desde o terceiro presidente, que foi Gilbert o de Gilbert & Sullivan, pasando polos mencionados Chapman, Cleese e Idle, Fry, Laurie e Thompson, por Douglas Adams (o autoestopista galáctico) e Robert Webb (o outro de Mitchell & Webb, tén sentido), e tamén (todo hai que decilo) por xente que non me gusta particularmente, coma Sacha Baron Cohen ou David Baddiel (a quen, sin embargo, lle agradecerei mentras me acorde que compuxera esto), hasta chegar ós últimos (que eu seipa) en alcanzar a fama (son dous dos Inbetweeners): Joe Thomas e Simon Bird.
Por certo, curioseando na Wikipedia, encontrei que Oxford tén o seu equivalente a Footlights: Oxford Revue. A lista de antiguos alumnos é moito máis corta, pero tamén moi sorprendente: Michael Palin e Terry Jones, Ken Loach, Richard Curtis, Armando Ianucci (moitos directores, polo que parece), e tamén Rowan Atkinson e... Katherine Parkinson (Jen!).

Happy now?

2011-05-08T20:59:00.010+02:00

Veña, cortita y al pie, un pequeno xogo de domingo pola tarde:
¿Reconoces a alguén neste video?
Supoño que non, pero que sí que te quedarías co nome do pseudo-experto "entrevistado": Chris Morris. O que pasa é que, a estas alturas, como muito, igual che parece que che sona de algo a súa cara, e pouco máis. Sin embargo, probamos con outra foto:

¿Millor ahora, happy now? (encántame que a foto diga "happy now?", é como si dixera "ahora sí, ¿non?")
Vale, non sigo con éste xogo, aquí tés a solución.

2011-04-24T23:58:00.012+02:00

- Pois tiña a habitación moi desordenada, entre outras cousas aínda tiña a maleta pequena aberta encima da alfombra desde que chegara da Coruña; e taba no medio e medio da habitación. E as outras dúas tamén andaban inzadas por ahí, creo que unha puxéchesma tu cando volviches de Brasil, e aparte había roupa na silla e encima da cama, e máis apuntes e tal.
Así que me deu por organizar algo e empecei polas maletas, que eran o que máis molestaba.
Collín a maleta pequena, vacieina e pecheina e abrin a mediana e metinlle a pequena dentro e despois pecheina tamén; e collín a maleta mediana coa pequena dentro e metina ou metinas na grande e despois pechei a grande e collina ou collinas e igual lle din unhas voltas á roda da contraseña e deixei a maleta nunha esquina, onde non molestase, e despois púxenme a recoller a roupa da cama
- ¿Igual lle diches unhas voltas á chisma da contraseña?
- O caso é que hoxe iba colle-la pequena...
- ...
- ¿Sabes cál é a clave?
- ...

Pasou unha estrela fugaz

2011-04-24T22:04:00.013+02:00

De entre os blogs ós que estou suscrito hai soamente dous que non son nin de amigos, nin moi seguidos ou de referencia; é decir, que non teño ningunha razón en concreto para seguilos: basicamente, son personas normales, anónimas e perfectos extraños para min, pero un día coleime nos seus blogs sin que me vise naide e, como tampouco faigo muito ruído, eles siguen coas súas cousas e aínda non se deron conta de que tou alí.
A un cheguei por unha ventana fai uns tres anos, seguindo un link que se olvidaron medio adormecido na páxina da SER. Ao outro levoume Google o 26 de maio de 2008 cando estaba tratando de encontra-la cita exacta dunha viñeta do "Caderno de viaxe" de Craig Thompson.
O autor dun deles é un avogado madrileño dunhos 35 anos. Os do outro son dous irmáns, unha deles posiblemente informática, e poderían ser madrileños ou non, ter 35 anos ou igual 30. O avogado entrou na carreira diplomática fai un tempo e pode que esté destinado en Liberia e que sexa por eso que xa non escribe.
Os irmáns, sin estar na carreira diplomática, tamén levan unha boa ración de viaxes: viviron en Dublín e Berlín e viaxaron moito pola India, pero nunca deixaron constancia no seu blog de ter pisado Liberia.
Quere decirse con esto que non teñen por qué coñecerse de nada, que seguiron camiños moi distintos e moi separados na vida, e que é probable que o único vínculo existente entre eles na inmensidade sideral sexa eu.
Quere decirse con esto, tamén, que a miña maneira de chegar a eles foi o suficientemente errática como para que tivese chegado a calquer outro punto do espacio no seu lugar, e que as razóns polas cales me suscribín a eles non teñen ningunha lóxica; e que, por tanto, é unha demostración milagrosa, un feito único e sensacional coma unha alineación planetaria, que teña sucedido esto

2011-01-14T19:34:00.005+01:00

Teño esa extraña e puñetera sensación de que si os Jayhawks cantasen en español despreciaríaos coma... pois qué sei eu, coma Amaral, ou algo así.

Dun paseo distraído

2010-12-26T11:59:00.013+01:00

Dando unha volta por Santiago, detívenme unhos minutos diante do escaparate de Follas Novas. Saquei un par de fotos de cousas que me chamaron a atención, cólgoas aquí porque non sei qué facer con elas; e para eso están os blogs, ¿non?
A primeira está colocada encima da porta: é un extracto de 2666, de Roberto Bolaño. Non se ve en absoluto, pero é a páxina 241, e hai unha frase destacada en rojo, que creo que debe de ser esta (estouna copiando directamente da edición que teño na casa guiándome por manchas borrosas):

"Buscó en la primera página y en la última y en la contraportada alguna señal y encontró, en la primera página, la etiqueta cortada de la librería Follas Novas, S.L., Montero Ríos 37, teléfonos 981-59-44-06 y 981-59-44-18, Santiago"

Cánto mola que te cite Bolaño, sobre todo en 2 6 6 6. Aínda que seña na parte de Amalfitano.
Por certo, o Testamento Geométrico de Dieste (que era o libro que tiña a etiqueta cortada de Follas Novas) téñoi na casa desde fai anos. Acordome de oírlle a meu pai que estaba moi orgulloso de coñecelo, porque moita xente de letras tería, e incluso estudiaría ou reverenciaría os demáis libros de Dieste, pero éste era un secreto seu (e dunhas 20 personas máis), e ademáis de matemáticas. Hasta que saliu en 2666, claro.

A segunda foto, unha tontería que me chamou a atención, é unha pegatina na portada de "Papeles inesperados" de Cortázar (¿chamábase así?), unha recopilación de relatos e descartes doutros libros publicada en 2008
A historia coa que vende-lo libro estaba clara: relatos inéditos atopados nalgún desván vintepico anos despois da morte do autor, xoias perdidas e reecontradas (de ahí o seu nome); e supoño que funcionou razonablemente ben, dado que agotaron dúas edicións en pouco máis dun ano.
Claro que agora empeza a ser inapropiada.

O divertido mundo da Empresa. Comentario a posteriori

2010-11-04T19:26:00.002+01:00

Estaría millor Luis Aragonés.

O divertido mundo da Empresa

2010-11-04T19:16:00.008+01:00

Sale na prensa hoxe a noticia, rebotada de europa press, de que Vicente del Bosque foi nombrado membro do Consello Consultivo de Iberdrola en Castilla e León.
Hai cousas que caen de caixón nada más ler o titular, como que o Consello Consultivo non pinta nada en Iberdrola, tén toda a pinta de ser unha reunión anual de xente coa que Iberdrola quere quedar ben. Ou dito coas súas palabras:

"Entre sus actuaciones al respecto, IBERDROLA ha creado los denominados Consejos Consultivos, que operan en zonas geográficas relevantes para la empresa y están integrados por los máximos representantes de importantes grupos industriales y financieros de estas zonas.
Los principales objetivos de estos Consejos son compartir proyectos empresariales, intercambiar experiencias de gestión e innovación, y canalizar nuevas iniciativas que contribuyan al desarrollo de las respectivas regiones."

É dicir, nada, o de sempre, invitalos a comer. Membros do Consello Consultivo de Iberdrola en Castilla León son, por exemplo, os presidentes dos grupos Siro, Antolín e Helio, e os máximos responsables de Caja Duero e Caja España, según a mesma noticia de ep.
¿Que por qué quere Iberdrola quedar ben con del Bosque? ¿Por qué darlle un sillón que estaría destinado, qué sei eu, ó presidente de Cámara de Comercio de Zamora, ou a algún ex-alcalde que sexa amigo do Conselleiro de Industria?
A mesma noticia lanza ideas nunha certa dirección: encaje en el entorno, personalidades del ámbito social, humildad y trabajo en equipo... Outros medios afinan máis, coma o Diario Crítico:

"Cabe recordar que este órgano, constituido en junio de 2002, está formado por relevantes personalidades de los ámbitos económico, financiero y social de Castilla y León y pretende conocer de primera mano la realidad de la región, intercambiar información y contrastar opiniones, todo ello con la finalidad de estrechar aún más las relaciones Iberdrola con este territorio."

Vale, pois moi ben, non compro o de que del Bosque teña puñetera idea da realidade da región, e teño certa confianza nel, así que supoño que non se vai a poñer a contrastar opinións, pero xa nos facemos a imaxe mental do que pensaría o Presidente de Iberdrola cando lle ofreceu o cargo, algo así como "del Bosque é salmantino e despois de todo Iberdrola xa é o patrocinador principal da selección, apodemos dar un paso máis un paso máis na dirección... e recoñecemento de marca e humildade castellana".
Visto así, todo tén sentido, misterio explicado, non hai nada que obxetar. Moi ben, pero agora volvamos ó principio:

"Vicente del Bosque foi nombrado membro do Consello Consultivo de Iberdrola en Castilla e León"

Joder, falla algo. Pensei que o tiña controlado, pero sígueme fallando algo. Esto non é un anuncio da tele, non é un logo nunha roda de prensa, un Consello Consultivo dunha multinacional sona mui serio para meter nel a un entrenador de fútbol, aínda que seña un entrenador de fútbol mui serio.
Na mesma noticia que citei antes do Diario Crítico, hai un aparte sobre as declaracións que fixo o Presidente da empresa diante do Consello:

"El Presidente de Iberdrola ha informado al Consejo Consultivo de Castilla y León que, para el conjunto de 2010, la Compañía espera incrementar el Ebitda y el beneficio neto recurrente como consecuencia de la mejora prevista del entorno, con una estabilización de la demanda, el aumento de la capacidad instalada del Grupo, las mejoras de eficiencia, la adecuación de las inversiones al cash flow generado, la titulización del déficit de tarifa en España y la mejora de la deuda. Esto permitirá a la Empresa mantener o incluso mejorar el dividendo. "

Bueno, pois eso, igual sólo me sona ridículo a min, pero del Bosque estaba alí. Na reunión. Falando do Ebitda da compañía.

Sobre os apellidos.

2010-11-04T18:51:00.004+01:00

Creo igualmente, pola mesma razón, que os Rodríguez Gacio, Martínez Alfonsín, Sánchez Rilo, González Costas, Fernández Amoedo; e incluso Rodríguez Zapatero, ou López Orozco, se apellidarían distinto se os seus pais tivesen podido elexir.

E é que, salvo casos particulares, teño a impresión de que cando a xente escolla a orde dos apellidos, faráo seguindo dúas ideas básicas:

Preservar o apellido enxebre (ou extraño ou carismático, ou como lle queirades chamar)
Respetar a orde tradicional dos apellidos (supoño que esta será unha opción minoritaria e decrecente no tempo, pero contémploa como moi probable)

E ahora vén a pregunta: ¿será este o inicio da fin dos Fernández e dos López? ¿empezaremos a sufrir unha inflación de Ramalleiras, Turnes e Delaiglesias?

A falta de outro sitio millor para preguntalo, déixoo aquí

2010-11-04T18:31:00.001+01:00

¿Está extendida realmente a tradición do samaíño?

Sobre os apellidos. Comentario previo.

2010-11-04T18:21:00.008+01:00

Asumo que, aínda que meus pais puidesen ter elexido no seu momento, eu apellidaríame aínda así Ramalleira Fernández, porque tratarían de preservar o apelido especial frente ao outro.
Supoñendo que meus avós poidesen ter escollido tamén, meu pai apellidaría Ramalleira igual, pero miña mai probablemente fose Cid e non Fernández, pola mesma razón.
Nese caso, conocéndoos, imaxino que non serían capaces de poñerse de acordo, así que me acabaria chamando Noé Cid Ramalleira. Ainda que igual entonces me poñían outro nome...

2010-10-20T21:54:00.009+02:00

Fai uns días, publiquei unha entrada referente ás Google Statistics do meu blog. Acabeina borrando, en primeiro lugar, porque estaba vacía de contidos, o cal trataba de camuflar con un montón de links (ademáis diso, si vos digo a verdade, acababa de aprender a poñelos e emocioneime un pouco); e en segundo lugar, porque todo partiu da idea de que a xente googlearía en masa "Jessica alona is a bitch" despois de indagar un pouco na intrahistoria de "La red social", así que a pobre de Jessica Alona, se tivera un blog con Google Statistics, acabaría deprimida ó ver cal era a súa fonte principal de tráfico.
Tristemente, si tecleas "Jessica Alona is a bitch" non chegas ó blog de ningunha Jessica Alona, así que finalmente acabei con unha entrada ridícula coronada por un chiste sin gracia.

"Existe unha entrada moi típica en moitos blogs que sigo: consiste en ver qué buscaban en Google inicialmente os que acabaron no teu blog.
Normalmente encóntanse cousas curiosas, coma en automatics, donde fixeron dúas entradas ó respecto.
As miñas estadísticas dan pena, solo entrou unha persona desde Google e tecleou "Blog pedestre de Noé". Probablemente fose eu.
Pero bueno, peor serán as de Jessica Alona"

Recupéroa agora porque estou cheo de orgullo e satisfacción: alguén chegou a outro blog meu tecleando "carne o caldeiro"

Un lugar perfecto para un negocio burgués decadente

2010-10-20T20:36:00.003+02:00

Na esquina inferior da Plaza de Monforte hai un local que durante varios anos estuvo ocupado por unha tenda de comida delicatessen.
Tal vez demasiado luxoso para os Mallos, non acabou de triunfar e pechárono fai un par de meses.
No seu lugar abriron unha peluquería canina.

2009-11-11T23:48:00.001+01:00

Olvídense de Obama, o verdadeiro icono da nosa época é Dominic Monaghan

O caso das pintadas imaxinativas (...II...)

2009-04-15T13:38:00.002+02:00

É posible que compoñendo dalgunha maneira as frases acaben tendo sentido.
"Os mobles de boa madeira; as cereixas, do val do Jerte..."

O caso das pintadas imaxinativas (I...)

2009-04-15T13:36:00.002+02:00

Hai alguén en Lugo que sabe que recopilo as pintadas que me parecen curiosas. É a única explicación que encontro

2008-09-23T12:32:00.001+02:00

Na Avenida da Coruña, enfrente do Barrio Feijoo

Por aclamación popular, novo Persoeiro Mediano da Humanidade: Hoxe, Thysanopoda

2008-08-04T03:00:00.012+02:00

Abre esta entrada a que probablemente sexa única imaxe que existe no mundo do disco de debut de Thysanopoda, alcume da cantante e actriz norteamericana Pamela Brown (Greensboro, Carolina do Norte, 1 de Abril de 1950- Birmingham, Alabama, 28 de Decembro de 1977).
Brown naceu no seo dunha familia moi modesta e relixiosa en Carolina do Norte, que a educou nunha férrea disciplina moral, e dende moi pequena participaba no coro da súa congregación baptista. Con apenas 15 anos foi descuberta polo reverendo presbiteriano John W.Rice Jr. quen según conta a historia iba de camiño a Carolina do Sur cando se lle pinchou unha roda do coche, xusto diante da igrexa onde ensaiaba o coro liderado pola pequena Pam, e quedou impresionado por unha interpretación súa de "Goodnight Irene".
Pouco despois trasladouse co permiso da súa familia á cidade de Birmingham, Alabama, onde o reverendo Rice dirixía o Westminster Presbiterian Church Choir, probablemente o máis importante coro de gospel do sur dos EEUU na época. El acolleuna na súa propia casa, onde fixo moi boas migas coa súa filla maior, Condie, prácticamente da súa mesma idade.
Baixo o auspicio da familia Rice, convertida na solista principal do WPCC e nunha das máis grandes belezas da cidade (a diferencia da súa íntima amiga, que era máis ben fea), Pamela Brown chegou á maioría de idade coma unha rapaza feliz e chea de esperanzas. Sin embargo, en 1968 recibiu un duro golpe, xa que os seis pais morreron durante unha visita turística ó monte Rushmore, ó caérselles enriba un pedazo do bigote de Theodor Roosevelt.
Brown caeu entón nunha depresión moi forte, manifestando constantes episodios de ira, chegando nunha ocasión a lanzarse nunha patada voadora dende o atril sobre unha das fieles do pastor Rice que botara unha chapa de Coca-Cola no cepillo parroquial. O reverendo, preocupado, tratou de internala nun hospital psiquiátrico, pero o 1 de Xulio de 1969 Pamela escapouse de Birmingham, colándose coma polizón nun autobús da compañía Greyhound.
Desembarcada na cidade de Reno tras ser descuberta, continuou a súa fuga durante un mes, movéndose por estradas secundarias e roubando sucesivos coches que deixaba abandoados tras poucos quilómetros, así como pequenos bancos ou oficinas postais. A súa carreira delictiva, uns vinte atracos en total, coincidiu no tempo coa estrea da película "Easy Rider", o cal lle procurou unha fama instantánea entre a xuventude da época.
Chegou a entrar na lista dos máis buscados do FBI antes de ser detida o 8 de agosto, nunha espectacular persecución polas rúas de San Francisco que rematou ó atropelar mortalmente a un obreiro que transportaba unha lámina xigante de cristal.
Tras un xuízo moi polémico, foille diagnosicado unha personalidade bipolar, e foi internada no psiquiátrico penitenciario Fletcher Memorial Home, no cal publicou as súas memorias, rápidamente vendidas a Hollywood. Asimesmo, tamén grabou o seu disco, "Real without pleasure", baixo o pseudónimo de Thysanopoda, que tomou do nome das súas pastillas.
Saliu do hospital psiquiátrico cinco anos despois, en 1974, convertida nunha celebridade. Trasladouse a Hollywood, onde comezou unha carreira cinematográfica, que consistiu básicamente en musicales de xénero blaxploitation, coma "Foxy Jones in Wheels on Fire" (1975), a película que narraba a súa propia historia, ou "The Bride of Blackula"(1975), que xa non tiña nada que ver con ela.
Nas constantes festas que daba na súa mansión, a menudo con invitados coma Julius Erving ou Sidney Poitier, comezou a desenrolar unha adicción á bebida, que se uniu á súa dependencia da Thysanopoda e do Agar-agar, e finalmente fixo que morrese nas navidades de 1977, cando estaba en Birmingham pasando as festas coa súa familia, á temprana e fatídica idade de 27 anos, convertida finalmente nunha figura de culto funky.

2008-07-24T01:56:00.004+02:00

Subo unha foto cortesía de Mariana, non sei decir onde a sacou.

Falsos trailers

2008-07-24T01:34:00.008+02:00

Resulta que en moitas escolas de cine fanse como exercicios de clase falsos tráilers editados para cambiarlles o argumento ás películas orixinais, e naturalmente moitos acaban en YouTube... Enséñovos unhos cuantos, pero sólo con teclear en Google "re-cut trailers", ou "spoofs", ou algo así, xa teredes para horas e horas de diversión nestas longas tardes de verán.
Vamos a ver, este probablemente é o máis famoso, "The Shining":

E ademáis, distintas versións de "Little miss sunshine":

En fin, podedes encontrar desde unha "Mary Poppins" de terror (non, a original non o era), ou unha "Amelie" psicópata (que non, que a original non o era...), hasta "Brokeback to the future"... Entretenimiento para horas e horas, xa vos digo, horas e horas...
Buf, teño que buscarme unha moza.

Persoeiros Medianos da Humanidade: Hoxe, Sadasivan Balaji

2008-07-11T17:10:00.011+02:00

Sadasivan Balaji (Baktawng, Mizoram, 28 de Decembro de 1900-Patuvan, Kerala, 1 de Abril de 1950) foi un respetado músico e maestro de sitar indio.
Proveñente dunha modesta familia de pastores trashumantes do estado de Baktawng, no Noroeste de India, desde pequeno mostrou moito interés pola música, pese ás reticencias da súa familia. Escapou da súa casa ós 15 anos cunha das ovellas da familia, e, co diñeiro da súa venta, costeouse o seu ingreso na Imperial School of Music de Madrás (ISMM), donde moi pronto destacou como virtuoso da guitarra e do sitar.
Unha vez rematou os seus estudios, incorporouse en 1928 como profesor da ISMM, sendo o primeiro nativo indio que ocupaba un posto tal. Desde a súa cátedra da ISMM, exerceu de maestro de moi coñecidos músicos indios, coma Kasturba Ray, Aishwarya Annand e, sobre todo, Ravi Shankar, do que sempre dixo que era para el o fillo que nunca tivera (mentras Shankar dicía de Balaji que era o pai ó que nunca visitaba). Asimesmo, mantivo unha fecunda correspondencia con Ghandi, con quen soamente coincidiu unha vez: Balaji estivo con Ghandi en 1942, durante os seus famosos vinte días de xaxún no cárcere, tocando día e noite sen descanso o seu sitar para darlle ánimos ó lider.
A súa radical militancia na relixión zoroastriana, e os seus constantes enfrentamentos coa ortodoxia hindi fixeron que pouco despois caese en desgracia ó declarar en público, no acto de presentación do curso de 1946, "prefiro miles de veces ás miñas amadas ovellas de lana blanca coma a neve, coas súas orellas traviesas e as súas ubres e as delicadas patas que as sosteñen firmes que ás vacas, que para min non son máis que meras criadoras de moscas".
A partir de entonces perdeu o respeto dos seus alumnos, que o chamaban "o carneiro pestilente" ou "o cabrón", e foi forzado a dimitir do seu posto ó inicia-lo curso de 1947, cando a institución do ISMM se refundou ó independizarse a India do imperio inglés. Ademáis de eso, foille completamente imposible publicar ningún álbum, toda vez que tanto Shankar como Ghandi renegaron en público da súa amizade.
Desencantado pola súa situación decidiu retirarse á aldea de Patuvan, no distrito de Kerala, aldea na que tiña unha pequena granxa onde criaba ovellas. Nesta granxa recibiu o 17 de Novembro de 1949 a visita do folclorista americano Alan Lomax, que rexistrou por primeira e única vez a voz e a música de Balaji nunha grabación histórica, da cal se extraeron as cancións do seu único disco, chamado no mercado occidental "Like a windshield on a bug".
Este vinilo, largo tempo descatalogado, contén unha enérxica versión para sitar da canción tradicional estadounidense "Mary tiña un cordeiro", versión que á súa vez foi interpretada por George Harrison (con Eric Clapton ao sitar) nun mítico directo no CBGB de Nova York; así como a balada "Janam din mubarak ho", que co tempo se consolidou coma a canción de amor por antonomasia das películas de Bollywood.
Sin embargo, o éxito do disco chegou moi tarde para Sadasivan Balaji, que morreu apenas unhos meses despois da visita de Lomax no máis absoluto anonimato e sen ningún recoñecemento, na súa granxa de Patuvan, a causa das feridas gangrenadas que lle produxo un castrón ó mordelo nos testículos cando Balaji, irónicamente, estaba a tratar de castralo a el.
Triste final que sen dúbida cumplía á máxima vital de Balaji, da cal saíu o nome do seu disco: "Death sneaks up on you like a windshield on a bug".

"El hombre que casi conoció a Michi Panero" Nacho Vegas

2008-07-09T20:00:00.005+02:00

Tiña ganas de oíla.

2008-07-09T18:43:00.005+02:00

Á maneira de Guillermo López Gallego, empezo nova sección do blog, que procurarei encher. Vaise chamar "Máis aló das pintadas políticas"... Empezo coa primeira foto nesta mesma entrada:

Na Avenida da Coruña, á altura da calle Islas Canarias

Sobre a distacia recorrida polos porteiros (...e II)

2008-07-08T12:34:00.025+02:00

Antes de nada vouvos ser sincero: hasta que o mirei ontes pola tarde, non tiña nin idea de cómo coño se medían os 3,3 kilómetros. A única opción que se me ocurrira para que Íker completara esa distancia fora que no descanso, mentras todos repoñían forzas ou escuitaban ó entrenador ou facían o que seña que se fai nos descansos, el aproveitara para irse dar unha volta, quizáis para conxura-lo nerviosismo pola inminente victoria.

Incluso me tiña feito un circuliño de radio 1,5 kilómetros ó redor de estadio, cousa que por certo parece fácil dito así (e probablemente o sexa), pero que a min me costou dios e axuda: tuven que usar tres programas, acabei pintando o círculo a man alzada co Paint... En fin, e todo para nada, mala suerte...

Non sei si o círculo se ve demasiado claro, pero resulta que prácticamente ó único que lle daría tempo (quero decir espacio) sería a ter andado por unha ponte atirantada sobre o Danubio recén construida e bastante riquiña, que aparece mal encuadrada na foto do lado.

Dame a sensación de que, de todas formas, Iker Casillas non é un amante da enxeñería civil, así que é de supoñer que trataría de ir en dirección NNO, acaso para subirse á Riesenrad, a famosa noria no parque do Prater á que Orson Welles se subía con Joe Cotten en "El tercer hombre", despois de dicirlle aquelo do reloxo de cuco:

“En Italia, durante treinta años bajo los Borgia tuvieron guerras, terror, asesinatos, derramamiento de sangre - pero produjeron a Miguel Ángel, Leonardo da Vinci y el Renacimiento. En Suiza tuvieron amor de hermanos, 500 años de democracia y paz, y ¿qué produjeron? El reloj de cuco".

Tristemente para o porteiro, a Riesenrad quédase fóra do noso círculo por unhos 300 metros (ademáis de que dudo muito que tuvese funcionando un domingo...)

Tamén se quedan fóra por pouco unha iglesia a orillas do Danubio que seguro que é mui interesante, e sobre todo, o punto naranxa ese que vedes exactamente en dirección Oeste no mapa de arriba, como medio kilómetro fóra da área que podería cubrir Íker: pois eso vén sendo a Hundertwasserhaus (perdón polos acentos), un enorme complexo desquiciadamente diseñado por un tal Friedrich Hundertwasser, artista austríaco ó que lle chamaban "o Gaudi austríaco" (de maneira pouco orixinal), básicamente porque non hai cristo que lle encontre o sentido ós edificios que facía, edificios por outra parte moi recomendables.

¿Sabedes qué vos digo? Que lle dén por saco ó ejército de Suecia e ó trackeo e ó círculo rojo, a min non me convenceron. Non sei qué pensaredes vosoutros pero eu pola miña parte prefiero imaxinar que Íker Casillas, cando España estaba ganando 1-0 no descanso da final, foise dar un paseo para toma-lo aire. Subiuse a dar unha volta na noria (ainda que fose domingo e ademáis non lle dese tempo nin espacio), e cando volveu xa empezara a segunda parte, pero non o vimos chegar porque normalmente as cámaras nunca enfocan ó porteiro...

Igual sería unha boa idea para unha sección independiente do blog éste, resumir un pouco a onde van os porteiros cando non os miramos... Ocúrreseme así a bote pronto que Aouate pode ir pegarse un chapuzón á plaia de Riazor. Pero máis aló, sería interesante saber qué hai cerca dos grandes estadios europeos, nas cidades emblemáticas: hasta onde chegarían Cech ou Almunia paseando por Londres (¿encontraríanse, de casualidade?), ou o porteiro da Roma, por exemplo. Ou Reina(nese caso sólo faría falta saber cal é a taberna máis cercana a Anfield...) En fin, que me desvío do tema... Acabo a entrada cunhas cuantas fotos da Hundertwasser:

Sobre a distacia recorrida polos porteiros (I)

2008-07-07T17:46:00.015+02:00

Vamos a ver: durante a Eurocopa, cada vez que se producía un cambio, aparecían na pantalla as estadísticas do xogador que salía: goles, tiros á porta, pases completados, distancia percorrida...
O certo é que eu fun un deses que fixo o comentario de "¿quén coño andará contando a distancia que recorre un xogador? ¿qué tenen, vintedous becarios mirando tódalas cámaras do campo con escalímetros nas mans?". Sí, non era un comentario moi ocurrente, supoño que habería un en cada casa...
Polo que puiden buscar en Google, o método de medición está desarrollado pola empresa italiana Delta Tree, empleando tecnología militar sueca: consiste realmente en grabar todo o campo mediante 16 cámaras colocadas de maneira radial a unha altura maior de 15 metros; eso sí, a partir de ahí os datos procésanse por ordenador, sin becarios, e xenéranse réplicas 3D do partido mediante unha técnica de trackeo, ou algo así...
Sona ben, ¿verdade? Bastante profesional: ejército de Suecia, palabras en inglés, ordenadores... Bastante verosímil, ¿non?
Bueno, pois é unha milonga de campeonato, a narices tén que selo: según as estadísticas oficiales da UEFA, Casillas recorreu (andando ou correndo) 3299 metros durante a final contra Italia.
Hai cousas que xa saltan á vista, coma o do exército de Suecia (¿Suecia, en serio? Home, non é o exército de Suíza, pero desde os vikingos non creo que ós suecos lles dera por meterse en problemas...), ou o dos 3299 metros (por Dios, qué número, si está claro... ¡desconfiade dos números que acaban en 99!), pero aparte deso, si botamos unhas contiñas, dámonos conta de que nos están vendendo unha moto:
Tendo en conta que a portería mide aproximádamente 7.5 metros, tuvo que pasearse máis ou menos 440 veces de lado a lado da portería, a razón de 220 en cada sentido, ou si o preferides, de 220 en cada tempo.
Bueno, dirédesme, non estaba sólo debaixo do largueiro, tamén andaría algo pola área... Pois mirade, mide de largoo 15 metros, é dicir, que serían necesarias unhas 220 carreiras desde a línea de gol hasta o semicírculo (ir, saudar a Puyol e volverse).
Ou ben, e tendo en conta que mide de ancho unhos 40 metros, e que por tanto tén un perímetro de 110 metros... facendo a conta rápido, tería que dar trinta voltas ó redor da área para cumplir a estadística. Unha cada tres minutos, menudo coñazo...

Distinción a primeira vista (II)

2008-06-24T23:24:00.002+02:00

Os ingenieros somos coma o resto da xente, pero decimos interpolar en vez de extrapolar.

Distinción a primeira vista (I)

2008-06-24T23:22:00.003+02:00

Os frikis temos blogs comunes e corrientes, os modernos myspaces e a xente máis ou menos normal fotologs. Os spaces de MSN xa son tema aparte...

Entrada de actualidade mezclada con experiencia personal (pena de tema)

2008-06-24T16:44:00.000+02:00

O ano pasado en Roma encontramos un póster extraño... A verdad é que lle sacamos unha foto porque tíñamos o dedo solto (debo ter 500 fotos do viaxe ese, ou así), pero non o o entendimos demasiado ben... eu interpreteino como unha ataque bastante gratuíto contra o día do orgullo gay (ademáis ben vedes que leva abaixo a dirección dunha página de cristianos reformistas...), pero tampouco o tiña mui claro.
Pois resulta que este ano entérome de que realmente a algún degenerado se lle ocurriu celebrar un día do orgullo pedófilo, que vén caendo por estas fechas (non me preocupei de buscar cando); ahora mismo acabo de escuitar pola radio que a policía está investigando si a página de onde saliu a idea está feita en España.
Paréceme curioso eso de que unha noticia de actualidade (máis ou menos) teña (pouco) que ver con unha experiencia personal... pregúntome si empezo a ter dereito de poñer ahora unha frase tipo: "este blog, sempre ó cabo da actualidade", ou algo así...

Xente que non leva razón

2008-06-24T15:43:00.001+02:00

Javier Rebollo e Óscar Jaenada.
Javier Rebollo o de "Lo que sé de Lola" e "En camas separadas", contra o outro non teño nada en concreto.
Ah, e Ray Loriga. Adxunto unhos videos dunha roda de prensa de Rebollo (non din encontrado vídeos dos outros, igual os busco en verano).

2008-06-24T15:37:00.001+02:00

- Jack, ¿would you call me if you're able?
- I got your phone number written in the back of my bible....

2008-06-24T15:32:00.001+02:00

... sempre foi un home pío e relixioso en extremo. De feito chegou virgen, non xa ó matrimonio, si non ó funeral...

Noutro orden de cousas...

2008-06-24T15:30:00.000+02:00

ý.

Repito a cámara lenta (en reverse angle): Ý

Entre os comentarios ó video "Lie to me" de Tom Waits, colgado en YouTube

2008-06-24T15:24:00.000+02:00

efw1024 (3 weeks ago)

I'm the sperm swimming inside the testicles that will fertilize an egg 2 years from now, and I listen to Tom Waits all the time.

subscooby (3 weeks ago)

Excellent. I used to know an amoeba just down the road from me that over the course of several billion years would evolve into human form, and it was a bit of a Tom Waits fan, though to be fair I think it preferred Neil Young.

Por empezar por algún sitio

2008-06-24T15:07:00.000+02:00

Vamos a ver: teño a sensación de que me pasei toda a adolescencia xugando ó Mario Tennis con Alberto e con Marcos na súa N-64 (igual non, algo máis faría, creo que estuven nun equipo de baloncesto e todo pero bueno, non me acaba de parecer mui propio de min facer deporte, así que igual o soñei algún día, ou algo así).
O caso é que un día puxémolo en italiano (éramos novos e o noso corpo experimentaba cambios), e os bichiños éstes (que en español se chamaban shyguy e flyguy, nin en traducir se molestaron), convertíronse de repente en tipo timidetto (hasta aquí ben) e... ¡tipo raretto!
En fin, qué tempos irrepetibles...